ensignadou

151


Libre - Revisto - Nouvèuta.

L’Armana Prouvençau 2009

Cévennes Magazine

Ensignadou.

Prouvèrbi pèr la primo que flouris.

Ano, ma sorre Ano...

Editouriau :
OGM, Vaucluso en Resistènci.

Marsiho : Parlaren Bouco de Rose.

L’Evenimen :
La Vièio es pas morto!

De voues se soun amoussado.

Merinos d’Arle Antique.

Une manufacture lainière en Provence

1909 : lou terro-tremo de Prouvènço.

Li Gènt d’eici
Estage

Azalaïs

Caminaire

Lesco de Vido

Au cor de la bouvino e la bouvino au cor

Venasco

Fèsto dóu Pople Prouvençau e di Jouine de Prouvènço

Parlaren Gardano

Trin di Fèsto e Manifestacioun Prouvençalo.

Moun noum es Prouvènço!

Coungrès de la Santo-Estello dóu Felibrige

L’annado Mirèio.

Carreto Ramado

Targo Prouvençalo

Lou Pountet, Fèsto de La Garanço

Lis espacejado dóu barrulaire à velò.
Lou canau dis Aupino

Alpilles o Alpines?

Antoulougìo dis autour coumtadin (II).

En Ceveno sus li piado de Stevenson.

Lou Tambourinaïre

Camin de lengo 3.

Lou bouan limerò.




Valid XHTML 1.0 Strict


espaceAzalaïs
espace e li femo de l’Age Mejan

Èro espera, lou vaqui espeli, lou cago-nis de Celino Magrini e di Tard-Quand-Dine. A pèr titre Azalaïs, qu’es lou noum de l’ensèn que l’a enregistra. Azalaïs, coume Azaïs vo Anaïs, es un pichot noum de femo qu’èro forço pourta, à l’Age Mejan, dins noste Miejour. S’agis de 12 cansoun de troubairis e de troubaire di siècle 12en e 13en, de lengo d’O e de lengo d’Oi, cansoun de femo, ispirado pèr éli o dedicado à-n-éli.

Aquéli troubairis e troubaire an noum Na Castellosa (relarg dóu Pue en Velai, debuto dóu siècle 13en), Clara d’Anduso (vers 1200, Ceveno), Azalaïs de Pourcairago (Mount-Pelié, siècle 12en), Beatris de Dìo (mitan dóu siècle 12en), Bieris de Romans (vers 1200, Roumans en Dóufinat ), Bernat de Ventadour (Lemouzin, siècle 12en), Cadenet (siècle 12en-13en, de Cadenet en Vau de Durènço), Guiraut Riquier (Narbouno, siècle 13en) tóuti de lengo d’O (à l’epoco se disié roumano) e Blanco de Castiho, de lengo d’Oi.

Dins la pountannado mournarouso que vivèn, es un plasé d’escouta aquéli cansoun escricho pèr de femo vo à l’entencioun di femo.

Tout de long dóu disque, la bello voues de Celino Magrini, de-fes acoumpagnado de la de soun fraire Vincèn, nous li destilo, dins uno envirouno embelinanto, envouloupado de l’acoumpagnamen musicau arrenja pèr aquéu meme Vincèn, partènt siegue di musico óuriginalo pèr sa maje part, siegue d’àutri musico (n’i’a meme uno coumpausado pèr Celino).

Lis estrumen utilisa soun aro classi pèr aquelo meno de musico : quitarro, arpo, vielo, contro-basso, claviciterion, percussioun, sènso óublida la quitarriolo caro à Vincèn Magrini, uno quitarro que se jogo em’ un arquet.

I coustat de Vincèn, i’a touto uno colo de musician engaubia : Naneto, Rafaëlo, Julian, Óulivié, Toumas e li dous Pascau.

Un libret douno li tèste dins li lengo cantado, dins sa grafìo troubadouresco, e sa reviraduro au francés.

Vaqui dounc uno bono entrouducioun o, pèr li que ié soun deja acoustuma, un bon coumplemen au mounde di troubairis e di troubadou.

Lou disque es esta enregistra encò de Celino, au Mas dóu Sóuvage, à Sant-Laurèns dis Aubre, e dins la Capello de Meiran, un pichot mounumen istouri de Sant-Vitour la Costo, en ribo gardeso d1ou Rose, qu’es aro, emé sa bono e bello acoustico, un liò privilegia pèr la Culturo Nostro.

Es uno realisacioun d’uno grando qualita.

signé Deschamp

couverture de l'ouvrage