
151
Azalaïs
e li femo de l’Age Mejan
Èro espera, lou vaqui espeli, lou cago-nis de Celino Magrini e di Tard-Quand-Dine. A pèr titre Azalaïs, qu’es lou noum de l’ensèn que l’a enregistra. Azalaïs, coume Azaïs vo Anaïs, es un pichot noum de femo qu’èro forço pourta, à l’Age Mejan, dins noste Miejour. S’agis de 12 cansoun de troubairis e de troubaire di siècle 12en e 13en, de lengo d’O e de lengo d’Oi, cansoun de femo, ispirado pèr éli o dedicado à-n-éli.
Aquéli troubairis e troubaire an noum Na Castellosa (relarg dóu Pue en Velai, debuto dóu siècle 13en), Clara d’Anduso (vers 1200, Ceveno), Azalaïs de Pourcairago (Mount-Pelié, siècle 12en), Beatris de Dìo (mitan dóu siècle 12en), Bieris de Romans (vers 1200, Roumans en Dóufinat ), Bernat de Ventadour (Lemouzin, siècle 12en), Cadenet (siècle 12en-13en, de Cadenet en Vau de Durènço), Guiraut Riquier (Narbouno, siècle 13en) tóuti de lengo d’O (à l’epoco se disié roumano) e Blanco de Castiho, de lengo d’Oi.
Dins la pountannado mournarouso que vivèn, es un plasé d’escouta aquéli cansoun escricho pèr de femo vo à l’entencioun di femo.
Tout de long dóu disque, la bello voues de Celino Magrini, de-fes acoumpagnado de la de soun fraire Vincèn, nous li destilo, dins uno envirouno embelinanto, envouloupado de l’acoumpagnamen musicau arrenja pèr aquéu meme Vincèn, partènt siegue di musico óuriginalo pèr sa maje part, siegue d’àutri musico (n’i’a meme uno coumpausado pèr Celino).
Lis estrumen utilisa soun aro classi pèr aquelo meno de musico : quitarro, arpo, vielo, contro-basso, claviciterion, percussioun, sènso óublida la quitarriolo caro à Vincèn Magrini, uno quitarro que se jogo em’ un arquet.
I coustat de Vincèn, i’a touto uno colo de musician engaubia : Naneto, Rafaëlo, Julian, Óulivié, Toumas e li dous Pascau.
Un libret douno li tèste dins li lengo cantado, dins sa grafìo troubadouresco, e sa reviraduro au francés.
Vaqui dounc uno bono entrouducioun o, pèr li que ié soun deja acoustuma, un bon coumplemen au mounde di troubairis e di troubadou.
Lou disque es esta enregistra encò de Celino, au Mas dóu Sóuvage, à Sant-Laurèns dis Aubre, e dins la Capello de Meiran, un pichot mounumen istouri de Sant-Vitour la Costo, en ribo gardeso d1ou Rose, qu’es aro, emé sa bono e bello acoustico, un liò privilegia pèr la Culturo Nostro.
Es uno realisacioun d’uno grando qualita.

