
153
Lou pichot trin di Ceveno
Vous avèn douna, dins Li Nouvello, l’istouri di pichòti ligno de camin de ferre di Bouco-de-Rose, dicho Batignolo, vuei despareigudo. Se parlo, aro, de restabli la ligno Avignoun-Carpentras. Alor, es-ti qu’un jour se poudrié pas revèire lou trapeja dóu pichot trin di Ceveno, aquéu Camin de Ferre Despartamentau (CFD) de la Lousèro, que travessavo, à pichot pas, lou vaste cevenòu, de Sènto-Cecilo d’Andorjo à Flourac?
Aquesto ligno fuguè duberto en 1909 e barrado en 1968, mau-grat li proutestacioun dis elegi e de la poupulacioun.
La galanto revisto Cévennes Magazine vèn de publica un album, poulidamen ilustra, que ramento l’epoupèio dóu CFD (Lou Céfédé coume se disié) cevenòu.
Un Prouvençau di Ceveno
A pèr titre : Le chemin de fer de la Lozère - Florac- Sainte-Cécile d’Andorge. Es lou fru d’uno coulabouracioun estrecho entre dous afouga di camin de ferre. Lou tèste, clar e courtet, èi de l’istourian raiòu Valéry Hugon. Es enlusi d’un fube d’eigarello acoulourido e forço realisto, ispirado di foutò e carto poustalo de l’epoco. Soun, aquélis eigarello, d’un Prouvençau adóuta pèr li Ceveno : Jan-Glaude Sibilat, que soun paire fuguè chèfe de garo à Sènto-
Cecilo d’Andorjo.
La pichoto ligno di Ceveno lauseroto partié d’aquesto garo e mountavo, tras serre e valèio, enjusqu’à Flourac. Me ramente de l’agué presso, dins l’estiéu de 1958, pèr ana vèire quaucun, eila, que me proupousavo un travai. Aviéu ges de veituro e nimai de moutò. Alor, aviéu pres lou trin d’Alès à Langougno que m’avié leissa à Sènto-Cecilo mounte aviéu desbarca. Après un moumen d’espèro, ère mounta dins un vagoun, gaire mouderne, estré, trinassa emé peno pèr uno pichoto loucoumoutivo à vapour.
E, tiro que tiraras, avian travessa tout lou vièi païs camisard, pont à cha pont, toun à cha toun, emé d’arrèst dins de garo de campagno mounte Cevenolo e Cevenòu mountavon o davalavon, emé si cabas, si grand panié de vege e, subre-tout, aquesto simpleta naturalo que Sibilat a bèn restituïdo. La mountado enjusqu’à Flourac, e lou tourna, duravon 1 ouro 45 chasque pèr uno escourregudo de 49,1 kiloumètre. Dins la resplendour de l’estiéu, li Ceveno s’èron vestido de bèlli coulour, li païsage èron ufanous e li vilage èron encaro bèn vivènt. Se ié fasié toujour de magnan e li castanet escalaubravon de bancel* bèn proupret.
E la ligno fuguè barrado
Mai tout a uno fin. Emé la desertificacioun e lou desvouloupamen dóu maiun routié pèr lou trafé di gènt e di marchandiso, lou pichot trin di Ceveno fuguè plus rendable. E la ligno fuguè barrado.
Regracian Cévennes Magazine, Valéry Hugon e Jan-Glaude Sibilat d’agué reviéuda la memòri de la pichoto ligno di Ceveno, sènso óublida Michèu Vincent e Laurènço Beraud pèr la realisacioun de l’album.
La ligno a desservi lou Païs Cevenòu quàsi 60 an de tèms. Sa coustrucioun fuguè uno vertadiero aventuro umano e teinico. Emé l’evoulun que couneissèn, qu saup?, belèu qu’un jour reveiren tourna-mai lou trin di Ceveno trouteja pèr li mountagno raiolo.
![]()